Архив рубрики: Մայրենի

Քամու համբույրը


Քամու համբույրից դողաց մի տերև,
Շշուկով դիպավ իր հարևանին,
Խշխշաց հանկարծ իմ գլխի վերև
Ու տարուբերվեց հինավուրց կաղնին:

Կռացավ կաղնին նորից բարձրացավ,
Ճյուղերով դիպավ ուրիշ մի ծառի,-
Եվ շշուկն այսպես ծառից-ծառ անցավ,
Հասավ հեռավոր խորքերն անտառի:


Ալեկոծվում էր անտառը հուզված
Ու ոսկեզօծված գլուխն օրորում,
Իր մեծ գրկի մեջ քամու համբուրած
Փոքրիկ տերևն էր կարծես որոնում:

Խշշում էր անտառն ու տարուբերվում,
Երկինք էր հասնում խշշոցը նրա…
Իսկ քամին ուրախ սուլում էր հեռվում

Ու ծիծաղում էր անտառի վրա:

Առաջադրանքներ

1. Կարդա՛ բանաստեղծությունը և բառարանի օգնությամբ բացատրի’ր անծանոթ բառերը: ոսկեզօծել-ոսկի+օծել, ալեկոծվել-ալիք բառից է նշանակում է ծփալ-տարուբերվել

2. Բանաստեղծությունից առանձնացրո՛ւ փոխաբերությունները և բացատրի՛ր: Ալեկոծվում էր անտառը հուզված, Քամու համբույրից դողաց մի տերև, Ու ծիծաղում էր անտառի վրա:

3. Արձակ պատմի՛ր բանաստեղծությունը:

4.Նկարագրի՛ր աշնանային անտառը: Աշնանային անտառը ոսլեզօծ էր, ալեկոծված խշխշում էր քամուց, իսկ քամին ուրախ սուլում էր ու ծիծաղում էր անտառի վրա:

  1. Համառոտ պատմի՛ր այս պատմվածքը:
  2. Ինչպիսի՞ վերաբերմունք ուներ Էմին Ջիմի հանդեպ -լավ վերաբերմունք
  3. Ի՞նչ էր մտածում Ջիմը՝ նա չեր ուզում գնալ դպրոց

ա) մինչ դպրոց գնալը, նա չեր ուզում գնալ դպրոց

բ) հետո: նա փոշմանեց և գնաց դպրոց

4.Բնութագրի՛ր հորը: նա ֆրանսիացի մի քառասոունամյա ձախորդ տղամարդ

5.Քո կարծիքով, ինչպիսի՞ն էր միսս Բիննին: Համեմատի՛ր նրան քո ուսուցիչների հետ:միսս բիննին շատ ջղայն դասատու եր

6.Ի՞նչ ես կարծում, ինչպե՞ս կընթանան Ջիմի գործերը դպրոցում:շատ լավ

7.Գրավոր պատմի՛ր դպրոցում քո առաջին օրվա մասին: ես չեմ հիշում իմ առաջին օրը դպրոցում

  1. Գրի՛ր, թե ինչն է ուրախացնում, ինչն է տխրեցնում քեզ դպրոցում: ես ուրախանում եմ դպրոցում երբ, որ քիչ տնային կա իսկ տխրում եմ երբ, որ տնայինները շատ են

Իմ մոլորակը

Մեր մոլորակում կա 7 միլիարդ մարդ և բոլորը տարբեր են։ Մեկը աշխատասեր է, մեկը ալարկոտ։ Բոլոր մարդիկ տարբեր են, բայց բոլորը բարի են։ Մարդկանց մազերը տարբեր գույների են։ Մեկի մազերը դեղին են, իսկ մյուսինը շականակագույն։ Մեր աշխարհում բոլորը տարբեր են և դա շատ լավ է։

Մեծ գյուտարարը

Ժամանակին մի երիտասարդ էր ապրում: Նա երազում էր մեծ գիտնական դառնալ: Գիշեր-ցերեկ սովորում էր, երկար տարիներ, ու մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել:

Читать далее

Իմ ընկերուհու բլոգը

Բարև ձեզ  ես  կպատմեմ իմ ընկերուհի Կատրինի բլոգի մասին։Նրա  բլոոգում  շատ

նյութեր կան։ Օրինակ Մեկում  նա  թղթե ճուտիկ  էր պատրաստում  մյուսում էլ  երգում էր։ Նրա բլոգում տարբեր հորինուկներ կան։Իսկ ամենա շատը ինձ դուր  եկավ  իր  երգելը։

Թռչող ձվիկ

Թռչող ձվիկը մի օր գնաց անտառ և մոլորվեց։Նա տեսավ նապաստակին և ասաց։

-Նապաստակ դու կարող ես ինձ տանել իմ տուն։

-Այո բայց դու որտե՞ղ ես ապրում։

-Ես ապրում եմ ձվերի պալատում։

-Նստիր վրաս՝ քեզ տանեմ։

Ճամփին նրանք տեսան չար գայլին։

-Ձվիկ մենք պիտի գնանք ուրիշ տեղ, թե չէ մեզ գայլը կուտի։

Նրանք գնացին և նապաստակը տարավ ձվիկին ձվերի պալատը։

Ու դրանից հետո նապաստակը և ձվիկը լավ ընկերներ էին։

Մատնաչափիկ

Մի կին ծաղկամանի մեջ ծաղիկ է աճեցնում: Բացված կոկոնից դուրս է գալիս փոքրիկ աղջիկ, որին  կինը կոչում է Մատնաչափիկ: Աղջիկը շատ գեղեցիկ է և դա նկատում է գորտը: Սա որոշում է ամուսնացնել Մատնաչափիկին իր որդու հետ: Գիշերը նա գողանում է աղջկան և տանում ճահիճ: Գորտի որդին իսկույն սիրահարվում է, և որպեսզի Մատնաչափիկը չփախչի, նստեցնում է նրան ջրաշուշանի տերևի վրա: Աղջկան օգնության են գալիս ձկները: Նրանք կրծում են տերևի ցողունը, իսկ թիթեռը, որին նույնպես դուր էր եկել Մատնաչափիկը, բռնում է աղջկա գոտին և թռչելով իր ետևից է տանում տերևը, այնպես որ այն սահում է ջրի մակերևույթով: Սակայն աղջկան փախցնում է մայիսյան բզեզը:

Նա բերում է Մատնաչափիկին իր ընկերների և ծանոթների մոտ: Սակայն նրանք չեն հավանում աղջկան, որովհետև նրանք ունեն գեղեցիկի մասին իրենց հատուկ բզեզային պատկերացումները: Մատնաչափիկը մենակ է մնում անտառում: Նա անցկացնում է ամառը և աշունը, իսկ երբ գալիս է ձմեռը, սկսում է մրսել: Նրան հայտնաբերում է դաշտամուկը, որը Մատնաչափիկին տեղ է տալիս իր բնում: Հետո մուկը որոշում է վաճառել Մատնաչափիկին իր հարևանին՝ կույր խլուրդին: Խլուրդը հարուստ և շատ ագահ է: Նա խոստանում է մտածել ամուսնության մասին: Խլուրդը ցույց է տալիս Մատնաչափիկին իր ստորգետնյա հարստությունները: Սրահներից մեկում Մատնաչափիկը գտնում է սառած ծիծեռնակի: Խլուրդը և դաշտամուկը կարծում են, որ ծիծեռնակը մեռել է, սակայն Մատնաչափիկը ծածուկ հոգ է տանում թռչնակի մասին, և սա ապաքինվում է: Գալիս է գարունը և ծիծեռնակը դուրս է թռչում խլուրդի սրահից:

Այդ ժամանակ խլուրդը վերջնականապես կողմնորոշվում է և որոշում է ամուսնանալ: Մատնաչափիկը շատ է տխրում, որովհետև նա բոլորովին չի ցանկանում ամուսնանալ խլուրդի հետ: Գալիս է հարսանիքի օրը: Մատնաչափիկը որոշում է դուրս գալ վերջին անգամ լույս աշխարհ և հրաժեշտ տալ արևին: Այդ ժամանակ երկնքում երևում է ծիծեռնակը, որին աղջիկը փրկել էր: Նա իր մեջքին է նստեցնում Մատնաչափիկին և տանում իր հետ տաք երկրներ՝ փրկելով ժլատ խլուրդից:

Տաք երկրում Մատնաչափիկը բնակվում է ծաղկի մեջ: Այստեղ նա ծանոթանում է էլֆերի թագավորի հետ: Նրանք իսկույն սիրահարվում են և ամուսնանում: Մատնաչափիկը դառնում է էլֆերի թագուհի:

Չարաճճի արևը

Չարաճճի արևը միշտ չարություններ էր անում։ Օրինակ միշտ մարդկանց վրա շողշողումեր և բոլորը շոգում էին։Չարաճճի արևը այնքան չարաճճի էր որ գիշերը չեր քնում։ Բայց մի օր նա տեսավ, որ ոչ մեկ չկա։ Մարդիկ գանացել էին սառը երկրներ, որպեսզի արևը չխանգարի։ Արևը հասկացավ իր սխալը և որոշեց մարդկանց ասել, որ նա հասկացավ իր սխալը։ Մարդիկ հավատացին որ արևը հասկացել է իր սխալը։Դրանից հետո մարդիկ լավ կյանքը ապրում էին և արևը հասկացավ, որ չարություններ անելը վատ բան է։ Մի օր լուսինը տեսավ, որ արևը գիշերը գնացել է։ Լուսինը այս օրվանից գիշերները գալիս էր և մարդիկ լավ և բարի երազներ տեսնելով քնում էին։

Կենդանիների վեճը. Ղազարոս Աղայան

download

Եզը, կովը և շունը վիճում էին միմյանց հետ և ամեն մեկը պնդում էր. «Մեր տերն ամենից շատ ինձ է սիրում»:

-Իհարկե նա ինձ ամենքիցդ շատ է սիրում,- ասում է եզը,- և գիտե՞ք ինչու: Նրա համար, որ ես եմ նրա արորն ու տափանը քաշում, ես եմ նրա համար անտառից փայտ բերում: Նա ինձ է լծում սայլին և իր ցորենը տանում ջաղաց, այնտեղ ալյուր շինում: Հետո էլի ես եմ տանում քաղաք, ուր նա ծախում է այդ ալյուրը և իր տան համար առևտուր անում, երեխանց համար հագնելիք առնում: Ուրեմն, դուք ի՞նչ եք կարծում, ես որ չլինեի, նա ինչպե՞ս կարող էր ապրել:
-Այդ ճշմարիտ ես ասում,- ասաց կովը:- Բայց մեր տերն ինձ ամենքիցդ ավելի է սիրում, այդ նրա համար է, որ նա իմանում է, թե քեզ նման աշխատասեր ու ժրաջան եզնուկին ես եմ պահել մեծացրել:
Այս մեկ: Մեկ էլ որ՝ նրա գերդաստանը իմ կաթով եմ պահում: Այն մածունն ու կարագը, այն սերն ու կաթը, այն եղն ու պանիրը, այն տաք-տաք թանե սպասը, որ ամեն օր խպշտում են, ո՞ւմ տվածն է: Տեսնո՞ւմ եք ուրեմն, որ եթե ես չլինեմ, բոլորը քաղցած կկոտորվեն:
-Դու էլ ես ճշմարիտ ասում, սիրուն կովիկ,- սկսեց շունը:

— Ո՞վ կարող է ուրանալ քո լավությունը: Շատ անգամ ես ինքս էլ եմ մասնակից լինում քո տված անուշ թանին: Մեր տանտիկինը ամեն խնոցի հարելիս թանիցն ինձ բաժին է տալիս: Ով որ քո լավությունն ուրանա, երկու աչքով կուրանա: Ես շատ երախտագետ եմ, ոչ ոքի լավությունը չեմ կարող ուրանալ: Բայց գիտե՞ք ինչ կա: Դուք մի նեղանաք, որ մեր տերն ինձ ամենքիցդ էլ շատ է սիրում. դրա համար մեծ պատճառ կա և ահա ասեմ, թե ինչն է դրա պատճառը…
Եվ շունն սկսեց մեկ-մեկ հաշվել, թե ինքն ինչ ու ինչ է անում: Ասած է, շունը որ հաչել սկսի, էլ չի դադարիլ: Այնքան հաչեց եզան ու կովի հետ, որ տերն իմացավ, գնաց նրանց մոտ՝ ասելով. «Թո՛ղ տուր դրանց, Բողա՛ր, դու չգիտե՞ս, որ ամենքդ էլ ինձ հարկավոր եք, ոչ մեկդ մյուսի արածը չեք կարող անել. այդ պատճառով էլ ես ամենքիդ էլ սիրում եմ, դուք էլ սիրեցեք միմյանց»: