Месяц: Февраль 2020
Չարի վերջը
Լինում է մի սար,
Բնում երեք ձագ,
Քանի՞ փոքրիկ ձագ ունես դու։
Ձգի շուտով մի հատը ցած,
Աստված սիրես,
Բնով–տեղով,
Իմ լավ կուկու.
Վայ–վա՜յ, դու–դո՜ւ,
Էս ծառը իմն է,
Ախ դու Կկու, հիմար Կկու,
Ի՜նչ խաբար է, երկո՜ւ հատ ձագ.
Գնամ բերեմ,
Ու թող դադար՝
— Վայ-վա՜յ, վույ-վո՜ւյ,
Աղվեսն եկավ,
Էս միջոցին — ղա՜, ղա՜, ղա՜, Ագռավն անց էր կենում
Աղվեսն եկավ էն սրտամեռ,
Սուտ խոսքերից չար Աղվեսի:
Ամբողջ սարին գա տիրանա,
Սև գրողի էն տարածին
Աղվեսն եկավ:
Անխիղճ գազան, անկուշտ, ագահ:
Ձագուկներըս տըվել եմ քեզ…
— Ո՞վ ասավ քեզ:
— Ա՛յ դու կռավան չարալեզու,
Աղվես աղա,
Ես էն սարում, հենց դեմ ու դեմ,
Գանձը կորչի հողի տակին:
— Գնա՛նք, ասավ Աղվեսը: Թե կլինի, շատ լավ,
դուրս բերավ ուղիղ էն թփի վրա:
— Ա՜խ, ե՜ս… ա՜խ, ե՜ս…
Դու սև Ագռավ…
pg.52(A)
1.The student is at the libray.
2. The students are at school.
3. She is in the taxi.
4.He is on the train.
5.The boy is at the park.
6.The man is at the store.
7. He is at work.
8.He is in the restaurant.
Ձախորդ փանոս
Ձախորդ փանոս
Ժամանակով մի աղքատ մարդ է լինում, անունը Փանոս։ Ինքը մի բարի մարդ է լինում, բայց ինչ գործ որ բռնում է՝ ձախ է գնում։ Դրա համար էլ անունը դնում են Ձախորդ Փանոս։ Ունեցած-չունեցածը մի լուծ եզն է լինում, մի սել ու մի կացին։ Մի օր եզները սելում լծում է, կացինը առնում գնում անտառը փետի։ Անտառում էս Փանոսը միտք է անում, թե՝ մի բան որ ծառը կտրելուց ետը մին էլ նեղություն պետք է քաշեմ՝ ահագին գերանը գետնից բարձրացնեմ գցեմ սելի մեջը, ավելի լավ է՝ հենց սելը լծած բերեմ ծառի տակին կանգնեցնեմ, որ ծառը կտրեմ թե չէ, ընկնի մեջը։
Ասածն արած է։
Եզներով սելը բերում է մի մեծ ծառի ներքև կանգնեցնում, ինքը անցնում է վերի կողմը, կացինը քաշում՝ թրխկ, հա թրխկ։ Շատ է քաշում թե քիչ, էդ էլ ինքը կիմանա, ծառը ճռճռալով գալիս է զարկում, տակովն անում սելը ջարդում, եզներն էլ հետը։ Փանոսը մնում է ապշած կանգնած։ Ի՞նչ պետք է անի։ Կացինը վերցնում է ու ծոծրակը քորելով ճամփա է ընկնում դեպի տուն։
Ճամփին մի լճի ափով անց կենալիս է լինում։ Տեսնում է մեջը վայրի բադեր են լողում։ Ասում է՝ գլուխը քարը, չեղավ չեղավ, արի գոնե մի բադ սպանեմ, տանեմ տամ կնկանս։ Ասում է ու կացինը պտտում, շպրտում դեպի բադերը, որ մինն սպանի, բադերը ճղճղալով ցրվում են, փախչում են, որը եղեգնուտն է մտնում, որը թռչում գնում, կացինն էլ ընկնում է լճի խոր տեղը, տակն անում, կորչում։ Փանոսը մնում է լճի ափին կանգնած միտք անելիս։ Ի՞նչ անի, ի՞նչ չանի։ Շորերը հանում է դնում լճի ափին, ինքը մտնում մեջը, որ կացինը հանի։ Գնում է, գնում, քանի առաջ է գնում, ջուրն էնքան խորանում է, տեսնում է կարող է խեղդվել, ետ է դառնում, դուրս գալի։
Դու մի՛ ասիլ՝ Փանոսը որ լիճն է մտնում ու խորը գնում, էդ ժամանակ լճափով մի անցկենող է լինում, տեսնում է էստեղ թափած շորեր կան, եղեգնուտի մեջ խորը գնացած Փանոսին էլ չի նկատում, էս շորերը հավաքում է, առնում գնում։
Փանոսը լճից դուրս է գալի, տեսնում շոր չկա։ Մնում է տկլոր կանգնած։
Միտք է անում. «Ի՜նչ անեմ, տեր աստված, էսպես տկլոր ո՜ւր գնամ»։
Սպասում է մինչև մութն ընկնի։ Մթան հետ վեր է կենում գնում գյուղը։ Որ գյուղին մոտենում է, ասում է՝ էսպես տկլոր որ գնամ մեր տունը, տանըցիք ի՞նչ կասեն։ Արի գնամ ախպորիցս շոր առնեմ հագնեմ՝ էնպես գնամ կնկանս մոտ։
Ճամփեն ծռում է դեպի ախպոր տունը։
Դո´ւ. մի ասիլ՝ էդ գիշեր էլ ախպոր մոտ մեծարք կա, քեֆի էլ էն տաք ժամանակն է։ Դուռը ծերպ է անում, տեսնի ով կա, ով չկա, հյուրերից մինը կարծում է, թե շունն է, ձեռի կրծած ոսկորը շպրտում է դեպի դուռը, ոսկորը դիպչում է աչքին, աչքը հանում։
Փանոսը ցավից վայ՜վայ անելով ետ է դառնում, շներն էս ձենի վրա վեր են կենում, տեսնում են, օհո՛, մթնումը հրես մի տկլոր օքմին, ու չորս կողմից վրա են տալիս։ Շների հաչոցի վրա մարդիկ դուրս են թափվում, տեսնում են՝ մի տկլոր մարդ փախած գնում է, շները ետևից։ Առանց երկար ու բարակ մտածելու վճռում են, որ կա թե չկա սա սատանա է։
Բավական տեղ ղըչըղու տալով, հայհոյելով, հարայ-հրոցով ընկնում են ետևից, հալածում, տանում գցում անտառները։
Շներն էլ ետևիցը մի ճուռը պոկում են, ու էսպես տկլոր, աչքը հանած, կաղին տալով՝ խեղճ Փանոսը գնում է կորչում։
Մյուս օրը գյուղում տարաւմ է, թե հապա չեք ասիլ՝ «Փանոսը կորել է։ Գնացել է անտառծվոը փետի ու ետ չի եկել»։ Գեղահավան հավաքվում են գնում, գնում են անտառը ման գալի, սելն ու եզները գտնում են ծառի տակին ջարդված, ինքը չկա։
Դես Փանոս, դեն Փանոս. հարց ու փորձով հագուստն էլ գտնում են մեկի մոտ։
— Ա՛յ մարդ, էս հագուստը ո՞րտեղից է ընկել քեզ մոտ։
— Թե՝ ախպեր, էս հագուստը էսպես մի լճի ափին վեր ածած էր, հավաքեցի բերի։
Գնում են լճի չորս կողմը պտտում, կանչում՝ «Փանո՜ս, Փանո՜ս», Փանոսը չկա։
Վճռում են որ Փանոսը խեղդվել է։
Գալիս են ժամ ու պատարագ են անում, քելեխը տալիս։ Կնիկն էլ մի քիչ սուգ է անում, Փանոսին գովում, ափսոսում, հետո մի ուրիշ մարդ է ուզում, հետը պսակվում գնում։
Մեր ճամփորդությունը
Ես իմ դասարանով գնացի աստղացուցարան և մտանք մի կլոր տեղ։
Այնտեղ մենք նայեցինք վերև և նայեցինք տիեզերքի մասին։ Հետո գնացինք դասարան։
Հովհաննես Թումանյան
Հովհաննես Թումանյանը ծնվել է 1869 թվականին Փետրվարի 19-ին, Լոռվա դսեղ գյուղում։Գրել է բանաստեղծություններ, պոեմներ, քառյակներ, բալլադներ, պատմվածքներ ու հեքիաթներ Համարվում է ամենայն հայոց մեծ բանաստեղծ։1877-1879 թվականներին Թումանյանը սովորել է Դսեղի ծխական դպրոցում։
pg.(B)
1.She’s Ms. Lee.She’s a nurse
2.He’s Mr. Brown.He’s a police officer.
3. She’s Mrs. Smith.She’s an office worker
4.He’s Mr. Jones.He’s a train conductor.
Professions
1.Are they teachers.
2.Are they police officers.
3.Are they doctors.
4.Are they pilots.
5.Are they engineers.
6.Are they train conductors
7.Are they firefihters.
Եթե դու մրսելես․․․
Սիրելի՛ ընկերներ, եթե դուք մրսել եք, ապա ձեզ կօգնեն իմ խորհուրդները․ պետք է մտնել տաք անկողին և բրդյա գուլպաներով տաքացնել ոտքերը ։ Խմել մեղրով թեյ կամ կարագով կաթ։Ուտել կիտրոն և նարինջ։
Եվա Հակոբյանի բլոգ 